ISSN: 1301 - 3971
Yıl: 18     Sayı: 1853
Şu an 18 müzisyen gazete okuyor
Müzik ON OFF

Günün Mesajları


♪ 18. yılımız kutlu olsun
Mavi Nota - 24.11.2022


♪ Biliyorum Cüneyt bey, yazımda da böyle bir şey demedim zaten.
editör - 20.11.2022


♪ sayın müfit bey bilgilerinizi kontrol edi 6440 sayılı cso kurulrş kanununda 4 b diye bir tanım yoktur
CÜNEYT BALKIZ - 15.11.2022


♪ Sayın Cüneyt Balkız, yazımda öncelikle bütün 4B’li sanatçıların kadroya alınmaları hususunu önemle belirtirken, bundan sonra orkestraları 6940 sayılı CSO kanunu kapsamında, DOB ve DT’de kendi kuruluş yasasına, diğer toplulukların da kendi yönetmeliklerine göre alımların gerçekleştirilmesi konusuna da önemle dikkat çektim!
editör - 13.11.2022


♪ 4bliler kadro bekliyor başlıklı yazınızda sanki 4 bliler devre dışı bırakılmış gibi izlenim doğuyor obür kamu kurulrşlarında olduğu gibi kayıtsız şartsız kadroya geçecekler yıllardır sanat kurumlarımızı sırtlayan bu sanatçılarımıza sınav istemek yapılacak en büyük kötülüktür bilginize
CÜNEYT BALKIZ - 12.11.2022


♪ Ulu Önderimiz Mustafa Kemal Atatürk’ü Vefatının 84. Yıldönümünde Saygı ve Özlemle Anıyoruz!
Mavi Nota - 10.11.2022


♪ Almanya’da yaşayan bir müzisyen olarak, Mavi Nota’yı çok uzun süredir takip ediyorum. Beni hiç yanıltmadı. Özgürce doğru konulara değindiği, bilimsel yayıncılık anlayışı ile objektif habercilik yaptığı için kutluyorum. Böyle yayınların ülkemizde artması dileğiyle saygılarımı sunuyorum.
Ayşe Ersan Schütze - 08.11.2022


♪ Büyük Usta Timur Selçuk'u vefatının 2. yılında saygı ve özlemle anıyoruz!
Mavi Nota - 06.11.2022


♪ Tüm Mavi Nota dostlarının ve ülkemizin Şeker Bayramını en içten dileklerle kutlar esenlikler dileriz!
editör - 02.05.2022


♪ 8 Mart"ı kadın goygoyculuğuna çevirmeden, mana ve ehemmiyetinin taşıdığı öz yapıdan koparmadan kutlanması dileğiyle, 8 Mart Emekçi Kadınlar Günü kutlu olsun
Mavi Nota - 08.03.2022


Tüm Mesajlar

Anket


Klasik Batı Müziği dinler misiniz?

Sonuçları Gör

Geçmişteki Anketler

Tavsiye Et




Tavsiye etmek için sisteme girmeniz gerekmektedir.

Destekleyenlerimiz






 

Yazılar


Ihlamur rengi bir gözyaşı süzülüyordu yanaklarındanSayı: 454 - 11.12.2007


İlkyazın son günleriydi. Denizin yüzeyinde kanat çırparak hızla akıp giden martılar. Çığlık çığlığa yelkovan kuşları.

Atina'nın Mavili Meyda'nında bir kadın heykeli ağlıyordu.Ihlamur rengi bir gözyaşı süzülüyordu yanaklarından. Ötelerde cam yangınları. Dudaklarımda Edip Cansever'den sırıksıklam dizeler:

" Anısındayım, kimbilir kimin. Anılarda görünür, düşlerde görünmez insan.

Düşlerde görünen anlamlardır.

Özelliklerdir.  

Bir de belli belirsiz ve insansız anı yoktur.  Var mıdır?"

Yorgun gün batımlarında yalnızlık bir misillemeydi artık. Kaçınılmaz !

Rodos gülleri begonviller ve Aliki.

"Venedik'te Ölüm"ün kahramanı, o güzelim Tadzino'nun peşinde savrulan Aschenbach gibiyim şu an. Sözcükler kopup savruluyor belleğimde. Tesellisiz bir özlem hissi bu. Bir yudum rakı, bir yudum su.Gözleri yüzümü delip geçiyor gibiydi Aliki Vuyuklaki'nin.Birden bire göçmüş, yaşlanmıştı.

"Kendi masalını yaşamaya kararlısın," dedi.

İnmekte olan günün son ışıkları.
Bir süre uzaklarda bir yere dalgın dalgın baktı. İçine çekti. Ertelenmiş onca soru...

Ne bugünü ne de ertesini karşılayacak gücü kalmamıştı. Omuzları çökmüş, gözleri yerde, ellerini kucağına kavuşturmuş, çaresiz bir kadın. Boynu damar damar olmuş.Aysız bir geceydi. Dakikalardır konuşmuyorduk. Yalnız elimi tutmuştu. Her an bekliyordum anlatmasını. Tetikteydim. Gülümsedi Aliki. Bir yudum aldı rakısından. Bir ıslık sıkıştırdı dudaklarına. Soluğunu saçlarımda duydum. İçime taş gibi bir şey oturmuştu sanki. Gözleri içine çökmüştü. Ağzında hiç sönmeyen bir sigara.

"Sinema" dedi. Sesi boğuktu. "O yıllar" dedi. Sustu.
İşte tam o esnada ekranda genç bir kadın belirdi.
Leyla Tekül'ün tanımıyla:"Bilmem hangi güzellik yarışmasından mezun. 90 – 60 – 90, kültürü noksan bir taze."  

Dizi teklifi aldığından, tiyatro yapacağından, öykü yazdığından dem vurmaya başladı.

Dehşete düşmüştüm dinlerken. Aliki ilgisizdi.

Silikon bulaşığı dudaklarının büzerek devam etti kadın: "Sanatçıyım elbette... Ne Gülben, ne Hülya'yı, ne Petek, ne de Seda'yı rakip görmüyorum..."

Aliki susuyordu. Devinimsiz. Bakışlarında yarım yamalak sızılı gülümseme.

Mavi damarlı ellerini yüzümde dolaştırdı. Kansere yakalanmıştı. Öleceğini biliyordu.

En az yirmi küsür yıl büyüktü benden. Yazlık sinemada tanımıştım onu. Orhan Günşiray'ı baştan çıkartan şımarık, güzeller güzeli kolej öğrencisiydi perdede. Şimdilerde Hürriyet Gazetesi'nde eski bir fotoğraf, Ses ve Hayat Mecmualarının sayfalarında kalmış gülümseyişler.Ihlamur rengi bir gözyaşı süzülüyordu yanaklarından.Aliki ağlıyordu.

"Sahipsiz miyiz gerçekten?"

Sözsüz bir soruydu. Gözleriyle sormuştu. Ne diyebilirdim ki ? Gitme zamanıydı. Kalırsam bir daha hiç gidemeyeceğimin ayırdındaydım. Ceketimi aldım. Kapıyı kaparken, dönüp ona bakmadım bile.

Merdivenlerden indim usulca.

Gecenin sabaha kavuştuğu saatlerdi.Yutkundum.Sokak ıssızdı, biraz yürüdüm. Sokağın tam başında durdum, bir sigara yakacakken, hiç yoktan gülmeye başladım. Kontrolsüz bir gülmeydi bu...

Aliki'nin sesini duyar gibi oldum yeniden: "Her duygu kendi ahengini bulacaktır, unutma..."

"Issız sarayların görünmez prensiyim.
Yalnızlığımı belki bir aşk tamamlar.
Bilmek zor hangi filmin neresindeyim. Ne yapsam içimde o eski sinemalar" diyordu Attila İlhan.

Şahsi tarihimin milatlarından biriydi Aliki. Samanyolu’na yazılacak bir hayranlık öyküsüydü bu.

Ağustos. Gökyüzü sımsıkı kapandı, yağmur yüklü bulutlarla. İlk yağmur tanesi yanağıma düştü. Sıcak, tozlu, sarı bir gün hızla boşalan sağnakla ıslanıverdi iliklerine kadar.  Güneş açtı birden.

Salon karardı. Ramp ışıkları yandı.

Ser muganniye Nuvart hanım, gözlerinde ölü yıldız yansıları usulca eğildi. Alkışlar...

Geriye kalanı yaşamak istiyordu Aliki. Silinen yüz çizgileri geceye karışıverdi. Kulisi dinlemeye başladım. Koridorda ayak sesleri. Ser muganniyenin şarkısına eşlik ediyordu Aliki. Geçmişi sesliyordu o şarkı. Haykırışlar, sevinçler, şan, şöhret, özlemlerle dolu hatıraları. Birçok zamandan arda kalmış, rengi uçmuş kenarı tığ işli, ipek mendil. Orkestalardan, plaklardan, sahnelerden, dergilerden, hatta filmlerden silinen yüzler. İsimler. Unutulmuş!

"Birbirimize hüzünden çok ne verebilirdik   ki.."

Susuyordu Aliki Vuyuklaki.Susuyordum.

Yüzler. İsimler. Unutuluş!

Bir an durdu, bana döndü, gözleri dolu dolu olmuştu.

"Bu illet söndürdü ışığımı. Ağrılar şiddetleniyor giderek... Saçlarım bile döküldü. Biliyorum sizin gazetelerde minik bir haber olacak yer alacak ölümüm. Şöyle yazacaklar, eminim: Yunanistan'ın Filiz Akın'ı olarak tanınan ünlü film yıldızı Aliki Vuyuklaki yakalandığı amansız hastalıktan kurtulamayarak dün ...."

"Bunu gördün mü peki," diye uzattım elimdeki gazete makalesini.

"Okusana" dedi titreyen sesiyle."Kim yazmış" diye sordu sonra.

"Ertuğrul Özkök" dedim. " Dünkü Hürriyet'te fotoğrafını gördüm. Filiz Akın'ın yanında oturuyordu. Eski, çok eski yıllardan kalmış bir fotoğraf. Çok eski yıllar diyorum, hızlanan hayatın çabuk eskittiği yıllar deseydim, belki daha doğru olacaktı.

Ne bileyim, bana çok eski gibi geldi. Yan yana oturan o iki güzel sarışın kadın.

İkisi de Akdeniz'li. Ege'li.

Marilyn Monroe ile birlikte bize, Ege kenar mahallelerinin çocuklarına sarışın kadınları sevdiren iki güzel kadın.

"Acı Pirinç" te beline sarılmış elbisesi, dolgun bacaklarını bütün cömertliğiyle veren Silvano Mangano'ya olan sadakatimize darbeyi vuran ilk sarışınlar.

Silvano Mangono' yu yenen ilk kızlar. Biri Türkiye'den, öteki Yunanistan' dan. Biri Filiz Akın, öteki Aliki Vuyuklaki.

"Dayak Cennetten Çıkmadır" filmindeki o güzel, Atina'lı kolejli kız.

Şimdi hastaymış. Hemde çok hasta, komaya girmiş. Ölümü bekleniyormuş."

Ayazlıydı bakışları. Dalgındı Aliki beni dinlerken. Parmakları incelmiş. Şakaklarında ince bir ter.

"(...) Aliki Vuyuklaki. Gençlik yıllarımın ilk sarışın idolü. Atina'lı sevgilim.   Kolej kapılarında, lise çıkışlarında yolunu beklediğim, belediye otobüslerinde, dolmuşlarda yan yana mahalleye döndüğüm güzel kız.

Blömarin kolej önlüğünün göğüs kısmına bastırarak tuttuğu kitap ve defterleriyle gözümün önünde. Hala dokunma mesafesinde. Hala saçlarını küçücük iki örgü haline getirmiş. Hala gözlerinde o müthiş muziplik. Hala beni mahvediyor. Okul kapılarında çekip gidiyor. Peşinden koşturuyor.

"Şimdi hastaymış Aliki Vuyuklaki, ölüyor..."

Alt dudağını ısırıyor. Yüzü bembeyaz. Gözaltları kırış kırış.

" Buluğ çağımızı alıp götürüyor. Bizi hiç hazırlıklı olmadığımız bir anda. Ergenlik çağının kapısında tek başımıza, yapayalnız terk edip gidiyor. Çocukluğumuzu, delikanlılığımızı kesip atıyor.

Arkasından bakıyorum. Gözümün önünde bir siluet kalıyor. Beyaz soket çoraplar, dizin çok hafif üstüne kadar inen blömarin kolej önlüğü. Ve iki örgü saç. Okul çantası yok.
Defter ve kitaplarını göğsünün üzerinde bastırmış. Zıplayarak yürüyor. Yoksa seksek mi oynuyor? Yoksa hem seksek oynayıp, hem yürüyor mu? Bacaklarını bir açarak, bir toplayarak, asfaltta beyaz tebeşirle çizilmiş karelerin üzerinde uçuyor. Arkasında bizler.
İzmir'in, Atina'nın çocukları.(..) Hepimiz, birlikte arkasından yürüyoruz. Bıçkınlar önde, biz çelimsizler iki adım arkada. Hepimiz aşık, hepimiz mest. O seksek yaparak yürüyor.

Elindeki kitapları düşürmesini bekliyoruz, koşup kapmak için yarışacağız.

Ama düşürmüyor. O yürüyor. Biz arkasında ."

Hüzünleri, korkuları geceye asılı kalmıştı. Darmadağındı Aliki. Fena haldeydi. Yalınkat, tekdüze, hesapçı, sıkıcı hayatlardan çıkıp gitmek üzereydi. Son bir yudum rakı. Bir yudum su. Yüzüme baktı bir kez daha.Gözleri yüzümü delip geçti.

Ihlamur rengi bir gözyaşı süzülüyordu Atina'da Mavili Meydanı'nda bir heykelin yanaklarından.Ve Aliki Vuyuklaki "pembe burunlu küçük kedi " şarkısını mırıldanıyordu.Eski halinden eser kalmamıştı.

Simone Signoret haklıydı: “ Sonra sabah olur. Her şeyi unuturuz. Gecenin karanlığında parıldayan pencereleri bile tanımaz oluruz. Gün ışığı geri geldi mi, tüm pencereler birbirinin eşidir.”  Evet, ‘Özlemin Tadı Yoktu’ nicedir.

  Pınar Çekirge                                    Cemal Türker
dergi@pedam.com                            
turkerct@gmail.com


      

Yazıyı Tavsiye Et

Yorumlar


Bu yazıya henüz yorum yapılmadı.

Yorumları okumak yada yorum yazmak için sisteme giriniz.